 |
arkadaşlar ben kısaca kendimden bahsedeyim 3 yaşımda çocuk felci geçirdim sol bacağımdaydı 13 yaşımda tekrar etti aynı hastalık bu sefer sağ bacağım ve kısmen sağ koluma vurdu yoğun fizik tedavileri sonuçu ancak tekerlekli sandalyede yaşama merhaba dedim .engelim hayatımın bir parçası olunca bana engellikten çıktı ben engelime engeller çıkarmıya başladım orta okul 2. sınıfa kadar okumuştum daha sonra hastalığım nedeniyle okula gidemedim boş durmadım kendimi geliştirmek için çok çaba harcadım bir iş bir meslek sahibi olmak için çok çalıştım ve elektronik tamir servisi açacak seviyeye geldim .üç tekerlekli özel yaptırmış olduğum vitesli motorsikletim benim elim ayağım olmuştu pekde küçük sayılmayan ilçemde beni. heryere gitmemi sağlıyordu bir gün çarşıdan eve gelirken işlek bir caddede boş bir işyeri gördüm eve geldiğimde bahsettim işyerini tutalım tamirci dükkanı açacağım diye annem çok sevindi ama babam karşı çıktı olmaz yürütemezssin diye. senin paraya ihtiyacın yok ne yapacaksın işyeri açıpta diye çıkıştı .
Ama ben canım sıkılsada pes etmedim dükkan sahibiyle anlaştım yaşım 21 di iş yerimi açtım.. Babam daha sonra mecburen kabullendi.. devamı var...
arkadaşlar kusura bakmayın misafirim geldi yazım yarım kaldı anılarım diye başlık attım ki banim yaşadıklarım belki engellini aşamayanlara biraz da olsa ışık tutmakve bir engelli olarak sizlere gerçek hayattan kesitler sunmak. ilk işim işyerim için çarpıcı bir tabela yazdırmak oldu benim oturmam ve rahat çalışabilmem için bank şeklinde bir kanepe ve çalışma tezgahı yaptırdım bikaç tane de raf dan sonra var olan iş takımlarımla iş yerimi hemen açtım 23 05 1988 de daha ilk gün eski tip bi radyo geldi tamire o gün kendi emeğimle kazanıp aldığım ücretin verdiği mutluluğu anlatamam sizlere. iş yeri heyecanından gözüme uyku girmezdi sabah 6 da uyanır saat 7.30 da üç tekerlekli motorsikletime biner iş yerime giderdim kapımı açardım eşiği yükselttirdim ki motorumdan rahat inip binmek için kimsenin yadımı olmadan motorumdan iner tezgahıma geçerdim. engelli olarak kendi işyerimi açtığım için vergimi basit usul götürü vegi olarak veriyordum kazancım bağkur vergiler ve işyeri kirası na da benim geçinmemede yetiyordu zaten işinin hakkını veren bu meslekte kazanır ama son zamanlarda çin malları ve gelişen teknoloji tamir olayını bitirdi. arkadaşlar biraz ara vereyim kaldığım yerden devam decem sonra...
Biraz fazla ara verdim ancak fırsatım oldu .Benim gibi tekerlekli sandalyede birinin işyeri açmasının bundan 20 yıl önce çevremde her türlü tepkisi oldu. ama benim için önemli olan benim kararlılığım dı işimi zevk alarak yapıyordum zamanı en iyi şekilde değerlendirmek kendi becerimle para kazanmak bu duyguyu yaşamak bambaşka bişey. bana iş getiren bazı müşterilerim ilk geldiklerinde engelli olduğumu anlamazlar daha sonra farkederlerdi kimisi acınır tüh tüh vah vah derler bunlar genelde ihtiyarlardı daha sonra sohbet anadan mı? sonradan mı böyle oldun derlerdi bende kısa bi özgeçmiş anlatırdım. orta yaş ve gençler rin yaklaşımı daha anlayışlı engelli durumda esnaflık yapmam takdir edilirdi.iş hayatımda hemen hemen her meslekten insanlarla karşılaştım.civar köylerden çobanlardan tutun ilçemizden geçerken teybi bozulan üniversite dekanları ,şirket müdürleri ,polisler,askerler,öğrenciler den müşterilerim oluyordu değişik insanlarla diyalog kurmak sohbet etmek bana engelimi unutturuyordu bunu niye dedim bilmem kendimi engelli görmüyorum canlılar bana engel deyil cansızlar engel oluyor mesela karşıma çıkan merdivenler. devam edecem.
Gönderen
Konu: Anılarım. (Okunma sayısı 14436 defa)
07 Ocak 2010, 20:45:41
