Baktım kimsenin bu başlığa bir şey yazacağı yok. Annem bilgisayarda yazı yazmasını bilmez , anneme dedim sen anlat ben yazayım.
OĞLUM ve BENKöylük yerde yaşamanın zorluklarından dolayı ne hamile olduğumuzu bilebildik nede kontrollere gidebildik.Dokuz ay karnımızda gezdirdik.Sonra da zamanı gelince doğurdum.Şimdi bakıyorum da annelik o kadar ucuz olmuş canından can verdiği evladını sokak ortasında doğuranlar, çöpe atanlar, tekmeleyerek öldürenler.Annelik bu değil.
Canım sıkıldı içimde kalmasın diye bunları söyledim.Neyse 1975 yılında ilk çocuğumu dünya ya getirdim.Sağlıklı bir çocuktu.İşte köylük yerde elimizden gelenle idare ederek büyütüyoruz.Kocam tabiri caiz ise davar çobanlığı yapardı.Aradan 3 yıl kadar geçti.Küçük Nadir canımdan parçam hastalandı.Eşime diyorum ya bu çocukta bir gariplik var ateşi düşmüyor şu çocuğu bir doktora götürelim.Adam düzelir çocuktur üşütmüştür filan diyerek olayı geçiştirmekte ateşler içinde yanan evlamın gözümün önünde eridiğini görmek bir ana yüreğini ne kadar yakar anne olan bilir.Aradan üç gün geçmesine rağmen çocukta düzelme olmadı.Hatta iyice durumu kötüleşmeye başladı.Elimden bir şey gelmiyor yol bilmem iz bilmem.Eşime diyorum hala geçer diyor en sonunda dayanamadım.Kardemişimi yanına gittim.Durumu anlattım hemen bir araba ile ilçe hastanesine götürdük.Orada ne olduğunu bilmedim bir iğne yaptılar ve aradan uzun bir zaman geçme den hastane içinde bir koşuşturmaca başladı.Nadir im iyice ağırlaştı il hastanesine sevk edildi bir ambulans ve yanında ben ve dayısı il hastanesine gittik.Yavrum benim daha dün gibi hatırlarım ateşi yüzünden belli idi yanıyordu.İl hastanesinde gerekli müdahale yapıldı ama artık canımın parçası engelli bir çocuk olmuştu.Dünyam karardı günlerce ağladım.En çokta beni üzen doktorun söyledikleri oldu.Geç kalınmış iki gün içinde gelinmiş olsaydı hiçbir şey olmadan düzelirdi demesi oldu.Bunu düşündükçe kahroldum ağlamaktan gözlerimde yaş kalmadı.Hep alımda şu oldu yarın büyüdüğünde anne ben neden engelli oldum dediğinde ne cevap verecektim?Neyse uzun bir tedavi işlemi başladı.Isparta Eğridir de fizik tedavi görmeye başladı tedavi esnasında ayağı kıpraşması bana sevinç verirdi.Ama ne kadarda tedavi görse de sağ ayağını kaybetti ve sol ayağının da %50 sini kullanamaz duruma geldi.Evimize geldik.Artık daha da ilgilenmeye başladım.Küçükken o kadar sorun olmadı ama ilkokul zamanı geldiği de işte sorunlar başladı yolda okuluna giden çocukları görürdüm canım oğlum ise evden çıkamaz.Okuma yazmayı ben kendi çabamla öğrendim ve dedim en azından oğluma da ben öğreteyim.Aldım kalemi defteri okuma yazma öğretmeye başladım tam bir yıl boyunca bu böyle devam etti ve oğlum sekiz yaşına geldi.Babam rahmetli tv izlerken engelli çocukları görmüş ve koltuk değnekleri ile nasıl yürüdüklerini görünce Nadir de yürür diyerek bir çift koltuk değneği yapmış kendi çabaları ile almış yanında yanımıza geldi.Kızım hadi bakalım Nadir i kaldır dedi ve koltuğunun altına değneği verdik.Ağlıyordum meğerse oğlum ne kadar da büyümüş uzamış canım oğlum.Epey bir zorluktan sonra değnek yardımı ile yürümeye başladı ve ilkokul yılları küçükken kâl lı havalarda zorlanırdı.Sırtımda götürdüm yetirdim.İlkokul, ortaokul ve lise derken şimdi devlet dairesi de memur oldu.En azından bunu yapmasını istiyordum bir memur olsun kendi parasını kendi kazansın kimseye muhtaç olmasın diye çok şükür artık ölsem de gözüm ardımda kalmayacak…Müberra DİPİ
Gönderen
Konu: Oğlum Ve Ben (Okunma sayısı 7754 defa)
23 Ocak 2008, 11:32:16
